Kjósum frið og höfnum ófriði

 Hin hliðin á stríðinu.

Samkvæmt því sem fram kemur í umfjöllun CNN.COM er stríðið milli Rússlands og Úkraínu farið að hafa óvæntar afleiðingar.

Það eru ferfætlingar sem forða sér frá átakasvæðunum (eftir því sem menn telja) og þeir virðast vera gefnir fyrir ófrið og þó ekki.

Um er að ræða úlfa sem þrífast illa á ófriðarsvæðinu og hafa nú brugðið sér yfir landamærin til Finnlands og það án þess að sýna vegabréf!

Myndin fylgir frétt CNN.

Úlfar þurfa að nærast og þeim þykir hreindýrakjöt gott og því er það, að blessuð hreindýrin eru veidd og étin af úlfunum.

Hvor Putin og Zelensky vita af þessu vitum við ekki og líklega stendur þeim nokk á sama, bara ef þeir fá að stríða í friði ... hvernig sem það er nú hægt!

Hreindýrakjöt er gott segja úlfarnir, þ.e.a.s. ef þeir gætu sagt það og því er það, að farið er að sjá á hjörðum finnskra hreindýrabænda.

Stríðsrekstur hefur ýmsar afleiðingar, fyrir utan manndráp og eyðileggingar á verðmætum og þetta er enn eitt dæmið um það.

Við höfum fylgst með fréttum af úkraínskum árásum á fragtskip á siglingu, sem verður að telja eitthvert lúalegasta bragðið til að ná sér niður á á þeim sem mönnum er illa við og Bandaríkjamenn feta í fótspor þeirra úkraínsku og ráðast á báta á Kyrrahafi og sökkva þeim með manni og mús og ræna síðan olíuflutningaskipum.

,,Það sem höfðingjarnir hafast að, hinir ætla sér leyfist það" er stundum sagt og er ekki annað að sjá sem það komi hér fram.

Að ráðast á óvopnuð flutningaskip til að ná sér niður á ímynduðum óvini er eitt hið ómerkilegasta sem hægt er að gera, en tilgangurinn er væntanlega tilraun til að svelta menn til undanlátssemi.

Og gildir þá einu hver á í hlut: Það er einfaldlega lúalegt að ráðast á þá sem eiga sér enga leið til varnar og gildir þá einu hver á í hlut sem gerandi.

Hvort það er Úkraína, Bandaríkin, Rússland, Ísrael eða einhver annar, það er enginn eða a.m.k. lítill munur þar á.

Það væri mikils virði ef þjóðir og menn almennt gætu tekið upp á því að virða hver annan og sætta sig við, að öll erum við fólk; fólk sem myndar þjóðir og að öll eigum við óskorðan tilverurétt.

Höfum það í huga á þessum síðasta degi fyrir jólahátíðina og lifum fyrir friðinn og höfnum ófriði!

Friðurinn á Gasa

 Það gengur illa að halda friðinn í Gaza og það virðist engu skipta hvort um er að ræða börn eða fullorðið fólk, því allir eiga það á hættu að verða drepnir af ísraelska hernum.

Á myndunum, sem fylgja umfjöllun The Guardian, sjáum við að engu skiptir hverjir í hlut eiga, því börn jafnt sem fullornir, geta orðið fyrir skothríð ísraelska hersins og allt er þetta vegna þess sem gerðist þegar liðsmenn Hamaz réðust á tónleikagesti og drápu fjölda fólks og tóku gísla.

Gíslarnir eru flestir látnir, en eins og við munum eftir, þá var samið um að skila þeim til Ísraels hvort heldur sem þeir væru lifandi eða ekki.

Það hefur gengið misjafnlega að finna líkin undir rústunum af því sem áður var borgin Gaza, en það hefur þó verið reynt.

Allt þetta má rekja með einum eða öðrum hætti til þeirrar ráðstöfunar að stofna Ísraelsríki eftir hörmungarnar sem gengu yfir Gyðinga í heimstyrjöldinni síðari.

Að þeirri styrjöld lokinni, upplýstist um voðaverk nazista og í einskonar tilraun til að bæta fyrir þau, var stofnað ríkið Ísrael.

Ríki sem hefur blómstrað og dafnað á kostnað þeirra sem hraknir hafa verið brott af landi sínu, þ.e. íbúanna sem búið höfðu í landinu svo mörgum kynslóðum skipti.

Þessa sögu þekkja flestir og skemmst er frá því að segja, að enn er verið að hrekja fólk af landi sínu til að stækka Ísrael.

Sagan er sorgleg og sýnir okkur, að svo langt ná gæði okkar manna sem matarástin nær og í þessu tilfelli felst ,,matarástin“ í því að stækkandi ríki þarf sífellt meira pláss.

Forseti Bandaríkjanna sér fyrir sér að breyta Gaza í sólarströnd fyrir ríka og kannski verður það ofan á, að nýríkir Nonnar og Gunnur, flatmagi í sólskini á því sem eitt sinn var land fólksins sem búið er að myrða og/eða hrekja af landi sínu.

Þegar svo er komið, geta menn síðan snúið sér óskiptir að því að sölsa undir sig Vesturbakkann!

Hvort það verður til flatmögunar eða ekki, mun koma í ljós eftir því sem tíminn líður.

 Í grein í The Guardian er sagt að nýtt hljóð, eða að minnsta kosti öðruvísi hljóð, sé komið í Zelensky og félaga, varðandi ósk um inngöngu í Atlantshafsbandalagið.

NATO var stofnað í kjölfar þess að heimsstyrjöldinni, sem kölluð var sú síðari lauk og var bandalag vestrænna ríkja um að standa saman samkvæmt lögmálinu ,,einn fyrir alla og allir fyrir einn".

Inn í þennan hóp komast menn ekki nema að uppfylltum vissum skilyrðum og ef rétt er munað, þurfa ríkin sem bandalaginu vilja tilheyra að vera lýðræðisríki.

Ýmislegt hefur skort upp á, að Úkraína geti talist með í þeim hópi og ef til vill, ekki síst eftir að Rússar ákváðu að grípa inn í óöldina sem ríkti í svokölluðum sjálfstjórnar héruðunum (Donbass).

Hvort þeir gerðu það of seint eða of fljótt, eða hvort þeir áttu að grípa þar inn í yfirleitt, er endalaust hægt að þrefa um og þrasa, en muna má að þeir voru búnir að vara úkraínsk ,,stjórnvöld" við í langan tíma, með vopna sýningum á ,,landamærunum" áður en til innrásarinnar kom.

Ekkert mark var tekið á því vopnaskaki, sem stóð nokkuð lengi og eins og við vitum, fór svo, að rússneska hernum voru gefin fyrirmæli um að fara inn í héruðin og stilla til friðar, sem ekki hefur gengið nógu vel.

Ef svo fer, að hægt verður að finna friðinn með stolnu fé úr austri, sem Úkraína fengi gegn því að þeir viðurkenndu og virtu vilja og rétt íbúanna í Donbas, væri það alls ekki nægjanlega góður kostur, því gera má ráð fyrir að þeir sem stolið væri frá, sæu eftir aurunum sínum.

Einfalda lausnin er sú, að horfast í augu við það að fólkið í austurhluta Úkraínu vil ekki tilheyra því ríki og kýs frekar að tilheyra birninum í austri.

Á því er skýring sem allir sem vilja hafa, geta kynnt sér hafi þeir nennu til.

Þessu til viðbótar má geta þess að Russya Today greinir frá því sem flogið hefur fyrir, að spilltir menn og gráðugir vinna ekki að því að styrkja hag og virðingu þeirra sem ,,stjórna" Úkraínu.

Að miðillinn R.T. greini frá því, sem verið hefur í fréttum víða, ætti ekki að koma á óvart.

Það er síðan með nokkrum ólíkindum að til standi, að ,,stela" rússneskum fjármunum til að styrkja spillt stjórnvöld, svo ekki sé nú minnst á mont- sprikl, s.s. Þingvallahitting og ráðstefnuhöld í Hörpu o.fl!

Fundurinn í Moskvu

 Í umfjöllun á BBC.COM er fjallað um samningaviðræðurnar um ófriðnn milli Úkraínu og Rússlands, þ.e.a.s. þann hluta þeirra sem fram fór í Moskvu.

Þar mætti þar til fundar við rússneska ráðamenn sendinefnd frá Bandaríkjunum og lagði fram tillögur að friði milli landanna.

Skemmst er frá því að segja að ferðalagið var ekki nægjanlega árangursríkt að mati okkar sem viljum að á komist friður milli ríkjanna.

En orð eru til alls fyrst, eins og við vitum og því reynum við að vona að menn nái áttum og að stillt verið til friðar.

Lesa má út úr viðbrögðum Putins að hátterni og afskipti evrópskra ráðamanna hefur ekki vakið neina kátínu í Kreml.

Ekki sá ritari að fjallað hefði verið um árásir Úkraína á óvopnuð flutningaskip, sem einhverjir hafa fundið upp að væru eitthvað sem kallað er ,,skuggafloti" Rússa.

Það er að mati ritara, lítil reisn yfir því að ráðast á óvopnuð og varnarlaus skip á hafi úti til þess eins að myrða og limlesta áhafnir þeirra og náttúrulega að skaða skipin og menn geta vart ímyndað sér mengunarskaðan sem stafað getur af olíunni, sem dreifist um eftir slíkar árásir.

Að mati þess sem þetta ritar er lítil reisn yfir slíkum verknaði og jafnvel enn minni en þegar ráðist er á íbúðarbyggðir almennra borgara og gildir þá einu hver í hlut á en eins og margir muna, eiga upptök ófriðarins m.a. rót sína að rekja til árása á almenna borgara í héruðunum sem barist hefur verið um, þ.e. Donesk, Lughansk o.s.frv.

Íbúar þeirra svæða segja ekki fagrar sögur af framgöngu manna sem komu úr vestri og drápu fólk og grófu jafnvel í fjöldagröfum í tilraunum til að hylja slóð sína.

Hvað sem því sem líður sem liðið er, væri dýrmætt, ef menn gætu komið sér saman um að hætta manndrápum og öðrum hörmungum og að koma skikk á löggæslu á svæðinu og í framhaldi af því, að byggja upp, í stað þess að rífa niður.