Vinur er...

 

,,Vinur er sá er til vamms segir“, en gerði hann það á trúverðugan hátt?

Jún 7, 2026

Óflokkað

Zelensky skrifaði Putin bréf og hvatti hann til að mæta til friðarviðræðna til að stöðva stríðið sem er milli þjóðanna. Stríð sem staðið hefur árum saman og virðist ekki sjá fyrir endann á.

Ekki veit undirritaður hvað Putin hefur gert við bréfið en það hefur verið gert opinbert og líklega hefur hann komið því í góða varðveislu til að geta vitnað í það seinna meir.

Sá sem vill þjóð sinni það besta, sendir ekki frá sér samsuðu eins og þá sem hefur mátt lesa á netmiðlum en gera má ráð fyrir að ,,bestu vinir aðal“ séu ánægðir.

Úkraínska þjóðin þarf frið og það þarf rússneska þjóðin líka, en það stuðlar tæplega að friði milli stríðandi þjóða að senda mótherja samsuðu af því tagi sem lesa mátti og sagt var vera bréf Zelenskys til Putin.

Hvort það var rétta bréfið vitum við ekki með vissu en skrítið er það, svo varlega sé til orða tekið.

Hvort Putin mun svara ritsmíðinni veit sá sem þetta ritar vitanlega ekki neitt um, en ólíklegt er það og líklegt er að hér gildi, ,,að hér var verr af stað farið en heima setið“ því það er ekki samsuða af þessu tagi sem þjóðirnar tvær þurfa á að halda frá leiðtogum sínum.

Dýrmætt hefði það verið, ef Zelensky hefði sent Putin yfirvegað, vandað og málefnalegt bréf, þar sem bent hefði verið á lausnir í deilunum sem uppi eru milli landanna.

Það var ekki gert og því kemur líklega ekkert út úr þessari uppákomu.

Myndin sem er hér að ofan er fengin frá AP og er hún ekki tengd sendingunni umræddu að öðru leiti en því, að hún er af þeim sem sagður er vera höfundur bréfsins.

Um úlfa og fl.

 Nýbúinn að leggja frá sér bók eftir David Attenborrough þar sem segir frá því hvernig ágangur mannskepnunnar hefur þrengt að dýralífi og jurta, rekst sá sem þetta ritar, á grein eftir Borgþór Arngrímsson í Heimildinni, þar sem sagt er frá endurkomu úlfa til V- Evrópu.

Með grein Borgþórs fylgir þessi mynd af úlfi sem virðist líklegur til þess að vera að reyna að finna sér eitthvað nærandi.

Eins og við er að búast, er greinin vel skrifuð, fróðleg og góð aflestrar og við sjáum úlfana í nýju ljósi og í hugann kemur sagan af Rauðhettu, auk þess sem upp rifjast að í Sovétríkjunum fyrrverandi, mun kona nokkur hafa stundað rannsóknir á þessum skepnum og m.a. hafa kannað, hvort hægt væri að temja þá og umgangast líkt og hunda.

Ekki man ritari með vissu hvað út úr þeim rannsóknum kom, en gaman væri ef það fengist upplýst.

Ekki verður farið í heimsókn í rússneska sendiráðið á Íslandi til að afla upplýsinga eftir að ráðherra nokkur, sem reyndar er frú, rak sendiherrann til síns heima í bráðræðiskasti.

En það eru ferfætlingar sem ætlunin var að ræða um og vísa til fyrrnefndrar greinar Borgþórs, sem reyndar er svo góð að ritari hefur litlu sem engu við að bæta, nema því að þeir sem áhuga hafa á varðveislu lífríkis Jarðarinnar okkar, ættu að kynna sér greinina.

Og ekki síður bók Attenborough, því það fer enginn svikinn frá því að lesa það sem hann ritar.

Kína og önnur lönd

 Kínverska alþýðulýðveldið er vinsælt þessa dagana, forsetar Bandaríkjanna og Rússlands heimsækja það með nokkurra daga millibili, fyrir utan það að ritari þekkir vel til mæðgina sem heiðra landið með nærveru sinni þessa dagana.

Forseti Bandaríkjanna var í boði Xi fyrir fáum dögum og núna er það Rússlandsforseti sem heiðrar landið með heimsókn sinni og við sjáum fjallað um þetta t.d. í The Guardian.

Talið er að sá Bandaríski hafi verið ,,slakur" gagnvart þeirri skoðun Kínverja að Taívan sé hluti af Kína.

Trump stendur í stórræðum þessa dagana og bandaríski herinn drepur mann og annan hér og þar, líkt og hann er vanur og nú síðast í Íran; áður var það og seinna verður það eitthvað, hjá ríkinu sem vill ráða heiminum.

Þeir eru á síðustu vikum búnir að ráðast á Venesúela og Íran, auk þess sem Ísrael, sem er mikill ,,vinur" USA, hefur verið duglegt við að drepa mann og annan.

En það voru Kína- heimsóknirnar sem vökti þessar hugrenningar og svo er að sjá sem Kína sé að verða að einhverskonar Sameinuðu þjóðum nútímans.

Það er sama hvað gengur á í veröldinni, ekkert fréttist af þeirri stofnun, enginn notar skó sinn fyrir fundarhamar svo vitað sé og þögnin er ærandi, eins og einhver sagði.

Það er vaðið um með vopnaskaki- og beitingu og lítið sem ekkert er gert til að jafna ágreining, nema síður sé og stóryrði, vopnaskak og beiting vopna eru sem aðall forsetans sem stjórnar ríkinu þar sem hinar sameinuðu þjóðir hittast í samnefndri stofnun.

Eru þær hættar að hittast til að ræða málin og jafna ágreining og varðveita friðinn til að það sem áður gerðist, gerist ekki aftur?

Vonandi tekst að finna boðbera friðar, virðingar fyrir mannslífum og menningarverðmætum.

Boðbera friðar sem hlustað verður á til að jafna ágreining, í stað þess að æða um með upphrópunum, hnefasteytingum og höfuðhnykkjum.

Flutningaskip sökk í Miðjarðarhafi en hvað var það að flytja?

 The Guardian segir frá skipi sem  var á leið til Norður Kóreu en sökk í Miðjarðarhafi og grunur er um að hafi verið að flytja kjarnorkubúnað frá Rússlandi. Skipið hét ,,Stóri björn" og myndin sem hér fylgir var tekin þegar það fór eitt sinn um Bosporus.

Rússneska flutningaskipið var sagt vera á leið frá St. Pétursborg til Vladivostok þegar það sökk við strönd Spánar 23. desember 2024.

,,Ursa Major var 142 metra langt, rússneskt skip í eigu ríkistengda Oboronlogistics-fyrirtækisins og var á leið frá St. Pétursborg til Vladivostok þegar það sökk 62 sjómílur undan strönd Murcia rétt fyrir miðnætti 23. desember 2024.

Ellefu klukkustundum áður hafði spænska sjóbjörgunar- og öryggisþjónustan, Sasemar, sent þyrlu, björgunarbát og dráttarbát til Ursa Major, sem sent hafði frá sér neyðarkall klukkan 12:53.

Önnur skip á svæðinu tóku eftir því að skipið, sem hafði hægt verulega á sér síðustu 24 klukkustundirnar, hallaði mikið og sáu menn að áhöfnin yfirgaf skipið. Áhöfnin sagði björgunarmönnunum að þrjár sprengingar hefðu orðið í vélarrými þess."

Það var slæmt að það sökk en verra er, að varningurinn sem er um borð gæti verið hættulegur umhverfinu, því líkur eru á að hann sé geislavirkur.

Ástæða þess að skipið sökk mun vera að fyrrnefndar sprengingar urðu um borð hafi gert gat á skipið og að sjór hafi streymt inn í það.

Allt er þetta orðið og ekkert er hægt að gera til að breyta því.

Sé það rétt að frá því geti stafað geislavirkni þá er það alvarlegt mál sem taka þarf á með öllum þeim ráðum sem tiltæk eru.

Upplýsingar um hvað það sé sem skipið var að flytja og hvort af því geti stafað hætta ættu að liggja fyrir í Rússlandi og eftir þeim upplýsingum verður að ganga.

Hvort þær liggja á lausu og fást vandræðalaust, veit sá sem þetta párar ekkert um, en brýnt er að allt verði gert sem unnt er til að ekki stafi alvarleg mengun frá flakinu.

Dýrið gengur laust

 

Í Heimildinni rekst ritari á grein eftir Borgþór Arngrímsson, þar sem sagt er frá rússafælni sem komin er á hátt stig innan danska hersins.

Þar er sagt frá manni sem rekinn var úr danska hernum sem hafði verið giftur konu nokkurri sem hann hafði kynnst fyrir löngu síðan en sú reyndist vera af rússneskum uppruna.

Í greininni segir:

,,Frederik Hansen hefur allt frá árinu 1982 fengið svonefnda öryggisvottun (sikkerhedsgodkendelse) frá þeirri deild Leyniþjónustu danska hersins sem fer með þau mál. Allir fastráðnir hermenn og margir aðrir starfsmenn hersins þurfa að fá slíka vottun. Til eru nokkrir flokkar öryggisvottunar eftir því hvaða stöðu viðkomandi gegnir innan hersins. Ekki eru fastlagðar reglur um tímalengd öryggisvottunar.

Verði breyting á stöðu einstaklings sem gegnir þjónustu ber honum að tilkynna slíkt til „vottunardeildarinnar“ sem þá ákveður hvort gera þurfi nýja áreiðanleikaskýrslu og útbúa nýja öryggisvottun.“

Vinir vorir og fyrrum yfirráðendur eru sem sé lítið betri en við, þar sem utanríkisráðfrúr tvær, hafa verið með á heilanum fyrirtæki sem heitir nafninu ,,Vélfag“, sem starfar við tæknibúnað til sjávarútvegs.

Þetta ,,voðalega“ fyrirtæki vilja þær kveða í kútinn og það er þeim að takast, með fulltingi þeirra sem með stjórn íslenska ríkisins fara og gildir þá einu hvort um núverandi ríkisstjórn er að ræða, eða ,,ríkisstjórnina“ sem var þar á undan.

Tengsl við Rússland eru sem sagt bönnuð af utanríkisráðherrum, sem eru reyndar frúr og nú bíðum við spennt eftir því hvenær þjarmað verður að fyrirtækjum sem hafa tengsl við Bandaríkin, Ísrael eða önnur þau sem vaðið hafa yfir og herjað á önnur ríki.

Það er vandi að vera ráðherra og það er líka vandi að vera manneskja og gildir þá einu hverskyns eða þjóðar viðkomandi er.

Fyrrverandi utanríkisráðherra rak rússneska sendiherrann af landi brott og sú sem við tók myndi væntanlega gera það aftur, væri það hægt.

Mennirnir sem sagt er frá í grein Borgþórs hafa þjónað í danska hernum og ekki kemur annað fram að þeir hafi gert það af samviskusemi.

Sagan mun dæma frammistöðu íslenskra ráðherra en leiða má að líkum að þeir fái í besta lagi feimnislegt bros.

Ritara rekur ekki minni til að bandarískur sendiherra hafi verið rekinn á brott frá landinu okkar, en sé miðað við hvað til þarf gagnvart þeim rússneska hafa tilefnin sannarlega verið næg í fortíðinni og svo sannarlega í nútíðinni líka.

Það þykir ekki kurteisi að ,,skella á“ og þaðan af síður líklegt til árangurs til að leysa deilur, enda hefur ástandið í heiminum hvorki lagast né versnað fyrir sprikl af þessu tagi.

Slysið sem aldrei má gleymast

 

Í rússneska miðlinum Russya Today er rifjað upp og farið yfir kjarnorkuslysið í úkraínska kjarnorkuverinu í Chernobyl.

Við erum mörg sem munum efir hinu hörmulega slysi sem varð við rekstur kjarnorkuversins í Chernobyl og sem fylgdumst með því af athygli hvernig fara myndi í slagnum við þau ógnaröfl sem losnað höfðu úr læðingi, vegna mistaka sem alls ekki mega gerast við rekstur slíkra vera.

Í miðlinum sem hér er vitnað til er sagt nokkuð ítarlega frá því sem gerist og hvernig við var brugðist þegar ljóst var hvernig komið væri.

Greininni fylgja nokkrar myndir og á þeirri sem hér er að ofan má sjá hvernig stjórnborðið lítur, eða öllu heldur leit út, áður en óhappið varð; óhapp sem rekja má til þess að gerð voru mannleg mistök, en á myndinni sem er hér að neðan, sést orkuverið eftir að ólánið hafði orðið.

Við vitum af fyrri fréttum að menn sem voru við stjórn í verinu, ákváðu að láta reyna á stjórnbúnað þess ef til óhapps kæmi s.s. bilunar af einhverju tagi, sem krefðist neyðarafls sem framleitt yrði með dieselrafstöðvum.

Þarna sannaðist hið fornkveðna að menn eiga ekki að vera að fikta í því sem þeir kunna ekki með að fara og allra síst ef þeir þekkja ekki búnaðinn sem þeir ætla að notast við.

Ýmislegt fór því á annan veg en reiknað hafði verið með og niðurstaðan varð, eitt hið versta kjarnorkuslys sem menn kunna frá að greina.

Óhöpp af þessu tagi haf orðið allt of víða s.s. á svokallaðri Þriggja mílna eyju og í Japan eftir ógurlegan jarðskjálfta og fleiri mætti nefna.

Nokkur dæmi eru talin upp í greininni sem vísað er til hér í upphafi. Ritari hefur ekki farið yfir hvort það er um tæmandi upptalningu að ræða en áhugasamir geta nálgast greinina með því að nota tengilinn.

Ófriðarástand er nú um stundir milli Úkraínu og Rússlands.

Nokkur kjarnorkuver eru á svæðinu og óskandi er, að ekki verði annað óhapp af þessu tagi.

Nefna má að verið í Zaproitsya, sem legið hefur undir sprengjuvarpi frá Úkraínum um langan tíma, en þeir telja það líklega vera sér til framdráttar í hernaðinum, að skaða verið og varnarhjúp þess.

Hvernig þeim getur dottið í hug að leika sér með eld af þessu tagi verður ekki reynt að útskýra hér, en aðeins vonað, að þeim takist ekki að rjúfa steinsteypta skjöldinn sem er verinu til varnar.

Hin hliðin á því máli er, að finna þarf lausn á þeim ágreiningi sem veldur ófriðnum milli ríkjannna, kafa ofan í hver hann er í raun og semja síðan um frið, sem byggir á traustum grunni.

Selurinn hefur mannsaugu

 

ESB- kostir og gallar

Maí 1, 2026

Óflokkað

Á mbl.is er sagt frá niðurstöðu athugunar HÍ á inngöngu Íslands í ESB og eins og við mátti búast munu bæði kostir og gallar fylgja því að ganga ínn í sambandið.

Svo dæmi sé tekið mun Ísland missa sjálfstæða peningastefnu og mun það fylgja inngöngunni, en menn geta síðan haft sínar skoðanir á því hvort slík stefna hafi verið einhvern tíma til í voru landi.

Eins og kunnugt er, þá er hæpið að hægt sé að glata því sem ekki er til og vel geta verið deildar meiningar um hvort ,,peningastefna“ hafi nokkurn tíma verið til hér á landi og sé niðurstaðan sú að svo hafi ekki verið þá er sem sagt engu að tapa í því efni.

Við eigum peningamusteri í miðbæ Reykjavíkur sem kallað er Seðlabanki Íslands og þar á bæ munu menn rembast við líkt og rjúpan við að móta slíka stefnu.

Við munum hvernig fór í hruninu og ekki vantaði að þá voru miklir menn við stýrið á peningaskipinu en allt kom fyrir ekki og hagkerfið hrundi með brauki og bramli eftir að ,,garkar“ landsins höfðu siglt því í strand.

Það varð sem sagt ,,úti ævintýri“ þá og vafalaust getur svo orðið aftur, því það vantar að minnsta kosti ekki viljann, kunnáttuna og tilburðina.

En svo getur líka verið, að búið sé að leysa vandann með stjaksetningu rússnesks ættað fyrirtækis sem fóru í taugarnar á ríkis- stjórninni? sem var og sem sú sem nú er þorir ekki að reyna að vinda ofan af.

En selirnir sem hafa mannsaugu leiða þetta sem annað hjá sér, njóta lífsins með sínum hætti og hugsa um daginn í dag og taka morgundeginum með ró.