Við höfum veitt því athygli að þau sem töpuðu í vetrarkosningunum, sem haldnar voru til að kjósa nýja stjórnendur þjóðarinnar, eru dálítið óhress með útkomuna.
Á myndinni hér að neðan sjáum við konurnar þrjár, sem veita nýju ríkisstjórninni forystu.
Við munum að kennt var, að eftir útlitinu má ekki dæma menn og konur eru líka menn eins og við vitum öll.
Við völd hafði verið að sumra mati um alltof langan tíma ríkisstjórn, sem virtist ekki vita hvaðan hún var að koma, né hvert hún var að fara og því var það, að nokkur eftirvænting fylgdi myndun hinnar nýju ríkisstjórnar.
Stjórnin sem mynduð var, fékk heitið Valkyrjustjórnin og hún henti keflið á lofti, ef svo má segja, og hélt áfram með það sem gamla stjórnin hafði verið að gera í utanríkismálum, en sneri sér jafnframt að því að taka til í ýmsum innanlandsmálum, enda ekki vanþörf á.
Það er af töpurum kosninganna að segja, að þeir eru enn að leita að fjölinni sinni og lítið gengur að finna þá ágætu spýtu.
Það er vond tilfinning að vera hafnað, segja þeir sem reynt hafa, en í stjórnmálalífi lýðræðisríkja verða menn að kunna að taka því að vera hafnað í frjálsum kosningum og væntanlega ekki hvað síst, þegar þeir efna til kosninganna sjálfir.
Við búum sem sagt við nýja ríkisstjórn og sjáum í fjölmiðlum, að það er engin alsæla í herbúðum þeirra sem töpuðu sem ekki er von.
Teiknari Morgunblaðsins fangar ástandið hjá núverandi stjórnarandstöðu ágætlega, Framsókn hvílir undir legsteini, Vinstri græn hvíla máttvana á jörðinni og fulltrúar stjórnarandstöðunnar hlaupa sem þeir geta á eftir forsætisráðherranum.
Það er reyndar ofsagt að Framsókn sé ,,komin undir græna torfu“, en skáldaleyfi eru heimil í gríninu, en eins og flestir vita, er allur vindur úr Vinstri grænum og það sem meira er; þau finnast vart sem sakna þeirra!
Svona gengur það fyrir sig í pólitíkinni a.m.k. í lýðræðisríkjunum, að þeim er hafnað sem kjósendur telja ekki þess virði að hefja til vegs og virðingar að fenginni reynslu og höfnunin getur verið þungbær.
Kosningasólin settist sem sagt í vetrarkosningunum og því verður ekki breytt fyrr en haldnar verða nýjar kosningar, en hvenær þær verða haldnar veit enginn, nema að það verður ekki seinna en að kjörtímabilinu loknu.
Viðskilnaður tapstjórnarinnar var ekki sérlega góður, enda var hún ekki sérlega mikið upptekin við að stjórna landinu sínu, að því sem mörgum fannst og því fór sem fór og það verða þau að sætta sig við, sem reyndar gengur dálítið illa, svo ekki sé meira sagt.
Á skjáskotinu hér að ofan sjáum við dæmi um viðskilnað stjórnarinnar sem tapaði í síðustu kosningum, klippan er úr Morgunblaðinu og ætti því að vera nokkuð traust fyrir bæði stjórn og stjórnarandstöðu.
Það var lítið gert í orkumálunum hjá töpurum kosninganna, enda óhægt um vik þar sem flokkur kyrrstöðu fór fyrir stjórninni fram að því síðasta og var helst upptekinn í því, að koma í veg fyrir hvalveiðar, hvað innanlandsmálin varðaði.
En þau og félagar þeirra voru upptekin við fleira svo sanngirni sé gætt og t.d. voru þau afar upptekin við að halda húllumhæ í Hörpu vegna málefna Úkraínu, en þær uppákomur skiluðu engu, nema fjárútlátum fyrir íslensku þjóðina.
Því miður, því gott hefði nú verið að geta haft það í pokanum, að hafa komið á friði milli þjóðanna sem þar takast á. Það var víst aldrei ætlunin svo ef til vill heppnaðist hörpuspriklið vel þegar betur er að gáð og að það sé þá samkvæmt orðaleppnum ,,að betra sé illt að gera en ekki neitt“.
Við erum nokkur sem teljum að betra hefði verið að bera klæði á vopnin, setja sig inn í deilumálin og að því loknu, að setjast niður með þeim sem deila og vinna að því að jafna ágreininginn, en í þessu sambandi má líka velta því fyrir sér hvort Ísland sé eitthvað sérstaklega heppilegt til þess.
Ritari telur það ekki fráleitt að svo geti hafa verið, en svo fór að vetrarkosningastjórnin, bar ekki gæfu til að taka þá stefnu sem, ef vel hefði til tekist, hefði getað forðað mannskaða og tjóni á innviðum þjóðanna sem takast á.
Til þess að það hefði getað orðið, hefðu menn að þurft að setja sig inn í það sem um er deilt og síðan, að leiða til að sætta sjónarmið milli deiluaðila og hefðu þá t.d. veið hægt að horfa til fundarins sem haldinn var í Höfða á sínum tíma er þeir hittust þar Gorbasjov og Regan.
Þar var unnið að því að bæta og skilja, en hin ógæfusama vetrarkosningastjórn bar ekki gæfu til þess að fara þá leið og sú sem við tók, heldur sig í sama hjólfari og því, sem tapararnir skildu eftir sig í utanríkismálunum.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli