Teiknari The Guardian sér málin með sínum augum og dregur upp myndir af einum helsta leikaranum; leikaranum ægilega sem ,,stjórnar" voldugasta ríki veraldar og nýtur þess að ,,slá um sig".
Svo er að sjá sem heimsbyggðin sé á leið til glötunar fyrir tilverknað auðríkisins volduga; ríkisins sem við Íslendingar treystum á til varnar skv. varnarsamningi.
Gera má ráð fyrir, ef allt fer á versta veg, að þá komi í ljós hvort ,,verndararnir" rísi undir nafni og reyndar er líklegast að þá verði gripið til reglunnar ,,þegar að það hentar mér".
Við höfum getað fylgst með því á liðnum áratugum hvernig hið góða ríki vestursins gengur fram og beitir hervaldi til að ,,leysa" vandamálin með sínum sérstæða hætti.
Réttlæti hins sterka er ekki endilega réttlæti hins veika eða litla eins og við höfum fengið að sjá.
Eitt er það ríki sem er í ,,hlaðvarpanum" hjá hinu volduga ríki og sem hefur fengið að vera í ,,friði" ef frið skildi kalla og það er Kúba, en kannski er það vegna þess að þar er hægt að hafa menn í geymslu, menn sem ekki hafa fallið náðar megin í tilverunni gagnvart stórveldinu.
Ritari er hreint ekki viss um að hann geti talið upp öll ríkin sem fengið hafa að ,,njóta" refsivandar stórveldisins en hann veit þó, að þau eru í Ameríku, Asíu, Evrópu og kannski Afríku líka og e.t.v. er það Ástralía sem ein hefur sloppið, án þess að það verði fullyrt.
Og til eru eyjar í Kyrrahafi sem teknar hafa verið að íbúum sem orðið hafa óbyggilegar vegna þess að stórveldið þurfti á þeim að halda til að sprengja kjarnorkusprengjur.
Nú eru það Miðausturlönd sem fá að finna fyrir því og gerendur eru Bandaríkin og Ísrael, en komið hefur fram að óskað hafi verið eftir fleirum til samstarfs og fylgdar.
Sagan hefur kennt okkur að ,,æði" rennur yfirleitt af með tímanum en hvort svo fer núna verður ekki metið af ritara, þó hann voni og óski þess að fundinn verði friður áður en allt fer á versta veg.
Allsherjar heimsstyrjöld er ekki það sem við viljum sjá og alls ekki eins og vopnabúnaði er háttað í nútímanum, því ef gripið verður til þeirra ægilegustu er hreint ekki víst að um þurfi að binda og líklegt er að Jörðin okkar verði ekki eftir slíkan hildarleik sú söm og hún er nú.
Við vonum það besta og viljum ekki trúa því að það versta sé að koma, því það sem þá gæti gerst má aldrei má gerast.
Það er hægt að eyðileggja Jörðina okkar. Við höfum komist það langt að búa yfir tólum til þess.
Er það þangað sem viljinn stendur til að komast: Að tortíma öllu lífi eins og við þekkjum það og að við taki eitthvað, sem við getum ekki hugsað okkur og ekki komið orðum að til að lýsa.
Við vonum það besta, viljum ekki trúa að það versta geti komið, en það getur það og því þarf allt gott fólk að gera sem það getur, til að lægja öldur og stilla til friðar.
Og vel að merkja: Hvar eru Sameinuðu þjóðirnar?
Við vitum hvar höfuðstöðvarnar eru en hvað er að gerast þar? Er ekki fundað? Málin ekki rædd og ekkert gert til að lægja öldur?
Hver er samstaðan og um hvað var sameinast?
Það hefur verið slegið upp fundi af minna tilefni en því sem við horfum upp á þessa dagana.
Og hvernig má það vera, að þjóðin sem þola mátti einhvern ógeðslegasta glæp sem um getur í Helförinni ógurlegu, skuli ganga fram með takmarkalitlu ofbeldi gagnvart nágrönnum sínum á Gaza og Vesturbakkanum og gengur núna fram með herraþjóðinni, sem herjar á nágrannalöndin og gerir það með sem virðist vera takmarkalítið, ef ekki takmarkalaust ofbeldi?
Engin ummæli:
Skrifa ummæli