Korn, skip, fólk og tengsl

Svo hefur virst, sé tekið mið af fréttum, sem heimurinn sé illa staddur vegna kornskorts, sem sagt hefur verið að stafi af styrjöldinni í Úkraínu og lokun hafna landsins í Svartahafi.

Hvers vegna þær lokuðust, fer tvennum sögum af, en sú lífseigasta er að þegar Rússar sóttu með her sinn inn í Úkraínu hafi Úkraínar tekið það til bragðs, að leggja tundurdufl fyrir hafnirnar til að Svartahafsfloti Rússa kæmist ekki þar inn.

Allt átti það að leysast og verða til batnaðar, er samningar tókust fyrir milligöngu Sameinuðu þjóðanna og Tyrklands um skipaferðir um hafnirnar.

New York Times hefur tekið saman í grein, hvernig tekist hefur til með kornflutningana eftir að hafnirnar opnuðust.

Greinin ber yfirskriftina ,,After being trapped for months, ships loaded with grain have left Ukraine. Where are they going?"

Í greininni er sagan og ferðir skipanna rakin.

Eitt skip fór til Englands, annað til Írlands og önnur hafa farið til Kína.

Ekkert skipanna fór til Jemen, Sómalíu, Eþíópíu né annarra landa sem horfa fram á skort og hungur.

Vitnað er til orða Úkraínuforseta um hve gott það verði fyrir heiminn að búa við fæðuöryggi þ.e.a.s., eftir opnun hafnanna.

Skemmst er frá því að segja að ekkert af korninu hefur enn sem komið er, farið til þeirra landa sem helst þurftu á því að halda.

Og mest af hinu kyrrsetta korni reynist vera skepnufóður en ekki manna, eftir því sem N.Y.T. hefur eftir Associated Press.

Fyrsta skipið sem fór frá Úkraínu fór til Líbanon. Þar var því vísað á brott, vegna þess að það kæmi fimm mánuðum of seint!

Og haft eftir Breska sendiráðinu á staðnum.

Niðurstaðan er, að það sem átti að bjarga tilverunni hjá fæðusnauðu fólki, virkaði ekki, vantaði ekki, barst því ekki, og reyndist vera a.m.k. að hluta til ekki mannafóður heldur skepnufóður.

_ _ _

 

Forseti Úkraínu er úrræðagóður og hress, þungorður og stóryrtur og nú er hann búinn að finna nýja leið til að bjarga málum landsins og skal það gerast, með því að vísa skautaprinsi út í ystu myrkur, kulda og trekk.

Prinsinn hefur sér það til sakar unnið: að eiga konu sem var vinkona Peskovs nokkurs sem er talsmannaður Putins!

Það þykir ekki gott, þar sem Zelensky er talsmaður sjálfs síns og að eigin mati og einhverra fleiri, allrar úkraínsku þjóðarinnar.

Skautakappinn heitir Viktor og vann gullmedalíu 1992 á vetrarleikum, en eins og áður sagði, er hann fallinn af stalli sínum vegna tengsla við Peskov.

Peskov er talsmaður sjálfs Putins, hins vonda, manns sem mætir í jakkafötum en ekki grænni treyju, ef hann gefur færi á sér til viðtala, sem Peskov getur ekki séð um fyrir hann.

Það er kalt á toppnum og best að vera ekki í kunningsskap við nokkurn mann, nema ef vera kynni manninn í treyjunni, manninn sem klappað er fyrir og alltaf segir satt!

Mengunarfarsinn

 Það er mörg mengunin í heiminum.

Hérlendis hefur verið tekið hart á þeim voða eins og okkur er kunnugt.

a) Með skattaívilnunum til þeirra sem kaupa rafdrifna lúxusbíla. (Sá eini sem vitað er til að hafi að því fundið - innan ríkisstjórnarinnar - er Bjarni Benediktsson fjármálaráðherra!)

b) Með íblöndun jurtaolíu í eldsneyti hinna bílanna, þ.e. þeirra sem brenna bensíni og gasolíu og þess verið gætt að sú lífræna, mengaði sem mest á leiðinni til landsins til að tryggja að úr henni væri öll mengunarárátta, þegar hingað væri komin.

c) Rekinn hefur verið tappi í gin Kötlu og annarra eldstöðva til að loka fyrir útstreymi óæskilegra lofttegunda. (Merardalir undanþegnir vegna ferðamannastraums og gjaldeyristekna).

d) Unnið hefur verið markvisst að því að hindra byggingu fallvatnsvirkjana, jarðgufuvirkjana og annarra slíkra umhverfisvænna fyrirbrigða

e) Gamli Herjólfur hefur verið sendur til Færeyja til að hann mengi þar en ekki hér.

f) Greiddur hefur verið niður kostnaður vegna farþegaflugs innanlands í trausti þess að mengunin frá því, verði eftir í háloftunum.

g) Þess hefur verið gætt að íslenskir bændur rækti sem minnst af kornfóðri í skepnur sínar til að tryggja að mengun af slíkri starfsemi verði eftir erlendis.

Margt fleira mætti til telja og með sanni má segja að margt og mikið hafi verið gert og því þarf að halda til haga.

Gleymum því ekki!

Stríðið sem ekki þurfti að verða

 Forseti Úkraínu óttast niðurstöðu kosninga.

Niðurstöður kosninga á landsvæðum sem Rússar hafa náð frá Úkraínu áður, eru ofarlega í huga Zelensky, að því gera má ráð fyrir.

Yfir 90% vildu tilheyra Rússlandi þegar kosið var á Krímskaga og yrði niðurstaðan eitthvað í þá veru á þeim landsvæðum sem Rússar eru búnir að ná núna, yrði það áfall fyrir þá sem með völdin fara í Úkraínu.

Ekkert hefur komið fram sem bendir til þess að íbúar Krímskaga hafi skipt um skoðun.

Hefðu Úkraínar látið íbúa sjálfstjórnarhéraðanna Luhansk og Donesk í friði hefðu þær hörmungar sem nú ganga yfir Úkraínu nær örugglega ekki gerst.

Og hefðu verið haldnar kosningar á sjálfstjórnarsvæðunum um hvort fólkið vildi tilheyra Rússlandi er nær öruggt að niðurstaðan hefði verið sú sama og á Krím, en hugsanlega samt ekki eins afgerandi.

Meira og, og hefði:

Hefði fólkið í sjálfstjórnarhéruðunum fengið frið til að lifa sínu lífi með eðlilegum hætti, er svo aldrei að vita hvernig hugur þeirra hafði verið gagnvart Úkraínu.

Allt er þetta liðin tíð sem hægt hefði verið er að takast við afleiðingarnar af, án hernaðarafskipta

Afskipti vesturlenskra afla sem nú kynda undir ófriðinum, eru ekki til að bæta stöðuna.

Þar finnast hins vegar þeir sem græða á ástandinu og í þeirra vasa streyma peningar skattgreiðenda NATO landanna og þar á meðal Íslands.

Forseti Bandaríkjanna hefur verið duglegur við þann peningamokstur og ekki er svo að sjá sem neitt lát verði þar á:

Skattgreiðendur skulu greiða til vopnaframleiðenda til að hægt sé að halda stríðinu gangandi.

Ein mínúta og 15 sekúndur

Titill þessarar færslu kemur úr grein eftir Bjørn Lom­borg sem birtist í Morgunblaðinu þann 8.8.2022 undir titlinum ,,Að leika sér með líf annarra". Greinina er því miður ekki hægt að nálgast með  tenglinum til fulls nema vera áskrifandi að Morgunblaðinu.

Björn er forseti Kaupmannahafnarhugveitunnar og gistifræðimaður við Hooverstofnun Stanford háskóla, eftir því sem fram kemur neðanmáls við greinina í blaðinu.

Hér kemur greinin örlítið stytt svo sem sjá má:

,, Fátt hef­ur dregið [...] umræðu auðugri þjóða heims­ins um jarðefna­eldsneyti ger­leg­ar fram í dags­ljósið en orkukrepp­an í kjöl­far inn­rás­ar Rússa í Úkraínu. Banda­rík­in og Evr­ópa grát­biðja ar­abaþjóðirn­ar um að herða á olíu­fram­leiðslu sinni sam­tím­is því sem G7-iðnrík­in hvetja fá­tæk­ari ríki til notk­un­ar end­ur­nýj­an­legra orku­gjafa í því augnamiði að gæta að lofts­lags­mál­um.

Þjóðverj­ar end­ur­ræsa kola­orku­ver sín á meðan Spán­verj­ar og Ítal­ir tala fyr­ir auk­inni gas­fram­leiðslu í Afr­íku. Þá er fjöldi Evr­ópu­ríkja, sem beðið hafa Botsvana að auka af­köst­in í kola­nám­um [...], slík­ur, að reikna má með þreföld­un í um­fangi kola­út­flutn­ings þaðan.

Einn ein­asti þegn meðal auðþjóða not­ar meira jarðefna­eldsneyti en sam­svar­ar þeirri orku sem 23 Afr­íku­bú­um stend­ur til boða. Auður þess­ara þjóða spratt af um­fangs­mik­illi vinnslu jarðefna­eldsneyt­is sem um þess­ar mund­ir sér þeim fyr­ir rúm­lega þrem­ur fjórðung­um þeirr­ar orku sem þær nota. Inn­an við þrjú pró­sent orku auðþjóðanna rekja upp­runa sinn til fram­leiðslu með sól­skini og vindi.

Engu að síður skera pen­ingaþjóðirn­ar við nögl sér styrki til vinnslu jarðefna­eldsneyt­is í þró­un­ar­ríkj­um. Fá­tæk­ustu fjór­ir millj­arðar mann­kyns hafa eng­an aðgang að burðugum orku­lind­um en frá auðþjóðunum ber­ast þeim þau boð að taka und­ir sig stökk frá orku­leysi til iðjagrænna alls­nægta sól­ar­orkuplatna og raf­orku­vind­mylla.

Sól­ar­orkuæv­in­týrið í Dharnai

Er þar á ferð hrein tál­sýn byggð á ósk­hyggju og grænni markaðssetn­ingu auðþjóða sem sjálf­ar kæmu aldrei til með að gera sér slík­ar lausn­ir í orku­mál­um að góðu. Það ættu fá­tæk­ari þjóðirn­ar ekki held­ur að gera. Nú er lag að rifja upp reynslu ind­verska þorps­ins Dharnai sem Grænfriðung­ar ein­settu sér árið 2014 að gera að fyrsta sól­ar­orku­sam­fé­lagi lands­ins.

Augu allra fjöl­miðla stóðu á Grænfriðung­um þegar þeir lýstu því yfir að Dharnai neitaði að „falla í gildru jarðefna­eldsneyt­isiðnaðar­ins“. Dag­inn sem skipt var yfir í sól­ar­orku tæmd­ust raf­hlöðurn­ar svo á fá­ein­um klukku­stund­um. [...]

Þorps­bú­um var bannað að nota kæliskápa sína og sjón­varps­tæki þar sem raf­orku­kerfið stæði ekki und­ir notk­un­inni. Ekki var held­ur hægt að nota raf­knún­ar eld­un­ar­hell­ur svo fólkið neydd­ist til að snúa aft­ur í hit­un með eldiviði sem olli [...] loft­meng­un. Um gervöll þró­un­ar­rík­in deyja millj­ón­ir úr inn­an­húss­meng­un sem að mati Alþjóðaheil­brigðismála­stofn­un­ar­inn­ar jafn­ast á við að reykja tvo pakka á dag.

Grænfriðung­ar buðu [...] for­sæt­is­ráðherra Ind­lands til heim­sókn­ar í þorpið þar sem við hon­um blöstu hóp­ar fólks með kröfu­skilti þar sem beðið var um „ósvikið raf­magn“ (í þeirri út­færslu sem leyf­ir notk­un kæliskápa og elda­véla og gef­ur ljós sem dug­ir börn­um til heima­náms) í stað „gerviraf­magns“ (þar sem átt var við raf­magn frá sól­ar­orku sem býður ekki upp á neitt af fram­an­greindu).

Orku­verið er naut­gripa­hús

Þegar Dharnai fékk svo loks­ins að tengj­ast raf­orku­kerfi slökktu æ fleiri íbú­anna á sólarraf­hlöðum sín­um. Sam­kvæmt rann­sókn nokk­urri var helsta ástæða þessa sú að kola­orku­fram­leidda raf­magnið sem þorpið fékk aðgengi að var þre­falt ódýr­ara en sól­ar­orkuæv­in­týrið. Í ofanálag stóð það und­ir notk­un tækja sem fólk vildi nota, svo sem sjón­varps og eld­un­ar­tækja. Þegar þetta er ritað er sól­ar­orku­búnaður­inn hul­inn þykku ryklagi og orku­verið er naut­gripa­hús.

Vit­an­lega má hlaða farsíma með sól­ar­orkuraf­magni og kveikja ljós, nokkuð sem get­ur komið sér vel, en er gjarn­an rán­dýrt. Úttekt sem gerð var á sól­ar­orku­vinnslu fjöl­menn­ustu fylkja Ind­lands leiddi í ljós að þrátt fyr­ir ríku­leg­ar niður­greiðslur eru sól­knún­ir lamp­ar flest­um not­end­um mun minna virði en nem­ur kostnaðinum við þá. Í auðugum ríkj­um á borð við Þýska­land og Spán hefði minnst af sól­ar­orku­fram­leiðslu­búnaðinum verið sett upp ef ekki hefði verið fyr­ir niður­greiðslur á hon­um.

Ekki til að treysta á

Raf­magn fram­leitt með sól og vindi get­ur ekki staðið und­ir iðnaðarfram­leiðslu né knúið vatns­dæl­ur, drátt­ar­vél­ar og aðrar vél­ar – allt það sem þörf er á til að leysa fólk úr fjötr­um fá­tækt­ar. Eins og auðþjóðunum er nú að skilj­ast eru þess­ir orku­gjaf­ar í grund­vall­ar­atriðum ekki til að treysta á. Sól­ar­leysi og logn tákn­ar raf­magnsþurrð. Raf­hlöðutækni býður held­ur eng­in svör. Þær raf­hlöður sem til eru í heim­in­um í dag nægðu ein­göngu til að standa und­ir orku­notk­un heims­byggðar­inn­ar í eina mín­útu og fimmtán sek­únd­ur. Jafn­vel árið 2030, í kjöl­far um­fangs­mik­ill­ar raf­hlöðufram­leiðslu, yrði þessi tími ekki orðinn meiri en tæp­ar tólf mín­út­ur. Til hliðsjón­ar má hafa vet­ur í Þýskalandi, þegar sól­ar­orku­fram­leiðsla er hve minnst. Á sama tíma koma minnst fimm daga sam­fleytt tíma­bil, rúm­ar 7.000 mín­út­ur, þegar fram­leiðsla vindorku er við núllið.

Hér eru komn­ar skýr­ing­arn­ar á því hvers vegna auðugri þjóðir heims­ins munu áfram reiða sig á jarðefna­eldsneyti um ára­tugi. Alþjóðaorku­stofn­un­in spá­ir því, að jafn­vel þótt öll lofts­lags­um­bótalof­orðin verði efnd muni jarðefna­eldsneyti enn vera upp­spretta tveggja þriðju hluta orku þess­ara þjóða árið 2050. Þró­un­ar­ríkj­un­um dylst ekki hræsn­in í orku­um­ræðunni og ef til vill hef­ur eng­inn orðað hlut­ina hag­an­leg­ar en Yemi Os­in­bajo, vara­for­seti Níg­er­íu: „Eng­um í heim­in­um hef­ur auðnast að iðnvæðast með end­ur­nýj­an­legri orku einni sam­an, [þó hafa Afr­íkuþjóðirn­ar] verið beðnar að gera það þótt öll­um öðrum í heim­in­um sé full­kunn­ugt að við þurf­um gas­drif­inn iðnað fyr­ir viðskipta­lífið.“

Auðþjóðir heims­ins eiga að sjá sóma sinn í að fjár­festa í ný­smíði sem trygg­ir að kostnaður við græna orku verði minni en við jarðefna­eldsneyt­is­leiðina í stað þess að vera siðlaus ljón í vegi þró­un­ar annarra ríkja. Með því mætti tryggja að öll heims­byggðin geti nýtt sér end­ur­nýj­an­lega orku­val­kosti. Krafa um að fá­tæku ríki heims­ins kom­ist af án jarðefna­eldsneyt­is er ekk­ert annað en leik­ur að lífi annarra"

Hér lýkur greininni og svo sem þeir sem hafa lesið hana hafa séð, drepur Bjørn á marga áhugaverða punkta sem vert er að hugleiða varðandi þessi mál. 

Vandi á höndum

Margt er það sem gengur á við að hrinda fram ,hinni sérstöku hernaðaraðgerð', sem Rússar standa í þessa mánuðina. 

Á dögunum komust þeir yfir stærsta kjarnorkuver í Evrópu og hið tíunda stærsta í heimi eftir því sem sagt er.

Um er að ræða raforkuverið sem kennt er við og er í grennd við Zaporizhzhia á austurbakka Dnepr fljótsins. Þar mun líka vera heljarmikil vatnsaflsvirkjun, en ekki er svo að skilja sem sú virkjun valdi mönnum áhyggjum.

Zaporizhzhia

Kjarnorkuverið mikla, veldur áhyggjum og nú er svo komið að Rússum er vandi á höndum, því þeir vilja ekki frekar en aðrir, að úr verði nýtt kjarnorkuslys sambærilegt því sem varð í Cernobyl.

Rússar eru komnir með sitt tæknilið á staðinn til að vinna að því að búa svo um, að verið tengist raforkukefinu í Rússlandi og ekki er nokkur vafi á að rússneskir tæknimenn leysa það mál fljótt og vel ef þeir fá til þess frið.

Komið hefur fram í fréttum, að Úkraínum langar mikið að valda sem mestu tjóni á helst öllu nema verinu, því ef það yrði fyrir skaða þá er miklu meira í húfi en svæðið austan við fljótið. 

Geislavirkni gæti hæglega borist yfir til Úkraínu og valdið þar ómældum tjóni á öllu sem lifir og gera verður ráð fyrir því,  að enginn vilji verða til þess að eitthvað í þá veru gerist.

Þetta sýnir vel, hvers er að gæta, þegar borist er á banaspjótum í stað þess að leysa deilumál með viðræðum í nútímanum, þar sem viðkvæm og varhugaverð tækni er notuð samfélögum til hagsbóta. Vitnalega þrá Úkraínar fátt meira en að geta valdið Rússum sem mestum kárínum, en vilja samt ekki fá þær margefldar til baka með óviðráðanlegum hætti.

Rússar eru að sama skapi í klípu. Þeir eru búnir að komast yfir borgina og verið, en það er harla lítils virði, ef óbyggilegt verður á stóru svæði vegna náttúruskemmda vegna geislunar.

Af þessu má draga þá ályktun að umhverfis kjarnorkuver þurfi að ríkja öryggi og að þau séu ekki sérlega hentugur orkugjafi á ófriðarsvæðum og ætti það ekki að koma á óvart. 

En það sem er friðsamt rólegheitasvæði í dag, getur svo sannarlega orðið allt annað á morgun eins og dæmin sanna.

Við erum mörg sem munum eftir slysinu sem varð í Chernobyl, sem reyndar er líka í Úkraínu. 

Það slys verð vegna mistaka manna og olli gríðarlega miklu tjóni. 

Af því við höfum gaman af að draga ályktanir, þá fullyrðum við að ekki sé gott: að óvitar fikti í búnaði kjarnorkuvera og að betra sé að þeir geri ekki tilraunir með búnað sem þeir kunna ekki á, líkt og gerðist í Chernobyl.

En aftur að því sem er að gerast í Zaporizhzhia.

Rússarnir náðu verinu í sínar hendur með óskýranlegum hætti, því eins og við höfum fylgst með í fréttum m.a. frá Rúv og marg staðfestar eru af forseta Úkraínu í ótal ávörpum, geta Rússar ekkert í hernaði, nema að drepa konur, börn og gamalmenni! 

Að slíkur mannskapur hafi verið látinn gæta stærsta kjarnorkuvers í Evrópu verður að teljast frekar ólíklegt! 

Við göngum því út frá þvi að úkraínskir ,,hermenn" hafi gætt versins en sofnað á verðinum af einhverjum óútskýrðum ástæðum og vaknað óvænt upp við nýja tíma með nýjum herrum!

Það verður því að treysta því, að hvað sem öllu öðru líður, þá setji menn það í forgang að rekstur versins verði með traustum hætti.

 

Tveir á miðausturlandaflandri

Um  miðausturlandaheimsóknir sem Biden og Putin fóru í fyrir nokkru.

Biden er í ferðalagaham og sama gildir um ,,vin" hans Putin.

Putin er að falast eftir drónum en Biden og félagar eru súrir út í Ísrael.

Fyrir nokkrum árum sprengdu Bandaríkin Írak í tætlur og létu síðan hengja forseta landsins í framhaldinu. Framkvæmdin mislukkaðist eitthvað og höfuðið slitnaði af, en aftakan sem slík, lukkaðist allavega.

Og nú eru Írakar taldir til vina af Bandaríkjamönnum, en hvort fangarnir sem voru pyntaðir í Abu Grafib fangelsinu skrifa upp á það er óljóst.

Svo mikið er víst, að margt er það sem ekki þolir dagsljósið, af því sem ,,frelsarar" Íraks unnu sér til frægðar austur þar, svo sem mál Assange ber vitni um.

Allt er hey í harðindum, að sagt er og núna flaðra Bandaríkin upp um valda valdamenn austur þar.

Ferðalag Putins mun vera viðskiptaferð til vina í Íran, en þar er fiktað við kjarnorku sem víðar eins og við vitum og margir eru mátulega hrifnir af því fikti.

Íranir mega ekki fikta við þau vísindi, en Ísraelar, nágrannar þeirra mega það ,,af því bara" .

Eins og við vitum er ekki sama venjulegur Jón og séra Jón.

Kvóti tveggja kerfa

Kvótakerfi í landbúnaði og sjávarútvegi. 

Veittur var aðgangur að neytendum í formi kvóta (og styrkja), en það var líka veittur aðgangur að fiskveiðiauðlindinni í formi aflaheimilda.

 

Landbúnaður.

 

Í landbúnaði var búið til kvótakerfi fyrir valdar búgreinar sem virkaði þannig, að þegar að því kom að sauðfjár- og kúabændur ákváðu að ljúka rekstri vegna aldurs eða af öðrum ástæðum, þá stóðu þeir uppi með verðmæti sem til urðu til á þann hátt, að úthlutað hafði verið aðgangi að þörfum neytenda fyrir vissa tegund af matvælum, þ.e. kindakjöti og mjólkurvörum.

Kvótakerfið sem komið var á í ríkisstyrktu landbúnaðargreinunum hefur aldrei fengist rætt svo heitið geti. 

Áhugi greinilega lítill sem enginn og þau sem fengu, una glöð við sinn hlut og flest búin að selja hina sérkennilegu ,,eign" sem til varð við tilkomu kvótans.

 

Kvóta sem gengur út það að hafa aðgang að neytendum landbúnaðarvara. Völdum aðilum var úthlutuð ,,eign" sem stundum hefur verið kölluð manna á milli ,,einskiptis lífeyrissjóðsgreiðsla".

Og það var gert í boði stærsta kaupandans að vörunni - ríkissjóði í formi styrkja og niðurgreiðslna -, af þeim hluta landbúnaðarins sem um ræðir, þ.e. afurða sauðfjár og nautgripa.

Ekki þarf að útskýra hverjir eiga ríkissjóð.

Fiskur veiddur utan kvóta

Sjávarútvegur. 

Ritstjóri Kjarnans skrifaði um fyrirkomulag sjávarútvegsins varðandi aflaheimildir og söfnun heimildanna á fáar hendur þ.e.a.s. það sem í daglegu tali er kallaður ,,kvóti" í sjávarútvegi.

Greininni lýkur hann með eftirfarandi tillögum:

 

,,Það þarf að ákveða að leggja háan útgöng­u­skatt á hagnað þeirra sem selja sig úr kvóta­­kerf­inu. Þar má til að mynda horfa til þeirra skatta sem Norð­menn leggja á olíu­fram­leiðslu, en hann er 78 pró­sent. Það þarf að leggja aft­ur­virkan skatt á ofur­hagnað sem mynd­ast hefur í sjáv­ar­út­vegi á síð­ustu árum.

Það þarf end­ur­kalla skipun Svan­dís­ar­nefnd­ar­innar og taka póli­tíska ákvörðun um breyt­ingu á lögum um tengda aðila í sjáv­ar­út­vegi. Það getur ekki beðið til árs­ins 2024 heldur þarf að ger­ast strax. Sam­hliða þarf að taka póli­tíska ákvörðun um hvert kvóta­þakið á að vera og hvort það sé póli­tískur vilji fyrir frek­ari sam­þjöppun innan geirans.

En mik­il­væg­ast af öllu er að taka ákvörðun um það strax, á allra næstu vik­um, að breyta kerf­inu þannig að stærri hluta af þeim ágóða sem verður til vegna veiða og vinnslu til fram­tíðar lendi hjá eig­endum auð­lind­­ar­inn­­ar, íslensku þjóð­inni, í stað þess að lenda hjá nokkrum fjöl­skyld­um."

Landbúnaður aftur.

Um kvóta í landbúnaði er lítið rætt og svo er komið að líkast er, sem öllum finnist eðlilegt að völdum aðilum sé veittur aðgangur að veskjum neytenda, í gegnum ríkissjóð.

En er það sjálfsagt og eðlilegt, að sérvaldir framleiðendur matvara séu í verktöku hjá ríkissjóði og að samningur þar um sé reglulega endurnýjaður við gerð svokallaðra búvörusamninga?

Og eins og sýnt hefur verið fram á:

Að jafnvel sé um að ræða fólk sem stundar sauðfjárrækt sem frístundaiðju og er með nokkrar kindur sér til gamans og fær síðan greitt fyrir dútlið úr ríkissjóði. Er það eðlilegt?

Eru neytendur sem fiskurinn í sjónum í augum þeirra stjórnmálamanna sem um véluðu?

Líta íslenskir stjórnmálamenn á neytendur sem auðlind, sem sjálfsagt og eðlilegt sé að nýta í þágu valinna framleiðenda í landbúnaði?